Sezoni i maturës ka sjellë sërish në vëmendje një fenomen që po përsëritet vit pas viti në shkollat tona, duke ngritur pikëpyetje të mëdha mbi vlerat që po i përcillen rinisë. Ajo që historikisht njihej si festa e përmbylljes së një cikli të rëndësishëm arsimor, e sakrificës dhe e diplomimit, po shndërrohet gjithnjë e më shumë në një sfilatë të hapur të statusit ekonomik.
Siç dallohet qartë edhe në pamjet që qarkullojnë në rrjet, si kjo foto e shkrepur gjatë festimeve, oborret e shkollave apo vendet e organizimit po pushtohen nga makina luksoze të modeleve të fundit. Lamborghini, Porsche, Mercedes-AMG e mjete të tjera me vlera marramendëse zënë qendrën e vëmendjes, ndërsa të rinjtë shpesh duket se garojnë se kush do të tërheqë më shumë sy me mjetin që i shoqëron, sesa me arritjet e tyre akademike.
Ky model krijon një kontrast të thellë social dhe ngre pikëpyetje të ndjeshme etike. Çfarë mesazhi po u jepet atyre maturantëve që vijnë nga familje me të ardhura modeste, atyre që udhëtojnë me autobus apo që e nisin këtë ditë në këmbë? Në një kohë kur festa duhet të jetë gjithëpërfshirëse dhe të jetë njësoj për secilin, ekspozimi i tepruar i pasurisë priret të krijojë barriera dhe ndjesi përjashtimi.
Ndikimi shtrihet edhe tek figura e mësuesit. Profesorët dhe edukatorët që shpesh udhëtojnë në këmbë, me biçikletë apo me mjete publike, shohin sesi puna e tyre disavjeçare për të rrënjosur rëndësinë e librit e të dijes, në sekonda të vetme eklipsohet nga zhurma e motorëve dhe shkëlqimi i luksit të përkohshëm.
Në pjesën më të madhe të vendeve të Evropës Perëndimore, kjo traditë festohet krejt ndryshe. Fokusimi mbetet te thjeshtësia, argëtimi me shokët, kujtimet e viteve të shkollës dhe falënderimi ndaj mësuesve, pa pasur nevojë të matet suksesi apo inteligjenca me vlerën monetare të një automjeti. Moderniteti i vërtetë nuk qëndron tek ajo që posedon apo shfaq, por te respektimi i dinjitetit dhe barazisë mes njerëzve.
Në fund të fundit, makina mund të jetë meritë e familjes, por diploma është e vetmja gjë që i përket plotësisht nxënësit. Një shoqëri që fillon të vlerësojë imazhin përpara përmbajtjes rrezikon të rrisë një brez që kërkon vetëm të konsumojë dukjen, në vend që të ndërtojë vlera të qëndrueshme për të ardhmen. Shkolla duhet të mbetet tempulli ku duartrokitet mundi, dituria dhe karakteri, jo një pistë për konkurse vaniteti.
