Deklarata e kryebashkiakes së Vlorës, Brunilda Mersini, përpiqet ta zhvendosë përgjegjësinë nga institucionet vendore duke e etiketuar krizën e furnizimit me ujë si një “fatkeqësi natyrore”, duke mohuar çdo dështim teknik apo institucional. Ky qëndrim bie ndesh me realitetin e përjetuar nga qytetarët, të cilët prej katër deri në pesë ditësh janë lënë pa ujë të pijshëm në kulmin e sezonit të festave, me pasoja serioze për shëndetin publik dhe jetën ekonomike të qytetit.
Pretendimi se ujësjellësi nuk është në varësi të bashkisë dhe se “nuk është momenti të ndajmë përgjegjësi” shihet si një shmangie politike nga llogaridhënia, në një moment kur qytetarët kërkojnë zgjidhje konkrete dhe transparencë, jo justifikime. Edhe nëse kompetencat janë të ndara, bashkia mbetet institucioni më i afërt me qytetarin dhe përgjegjës për menaxhimin e emergjencave lokale.
Përpjekja për ta relativizuar reagimin qytetar duke i quajtur protestat “të organizuara politikisht” minimizon një revoltë që buron nga nevoja bazike për ujë dhe nga akumulimi i pakënaqësive ndaj keqmenaxhimit ndër vite. Akuzat për manipulim politik nuk i japin përgjigje pyetjes thelbësore: pse një qytet turistik si Vlora mbetet pa ujë për ditë të tëra dhe pse ky problem përsëritet sistematikisht?
Ndërkohë që kryebashkiakja flet për testime pozitive dhe furnizim të pjesshëm me presion minimal në disa zona, realiteti në terren tregon se shumica e qytetit vijon të përballet me mungesë uji, ndërsa dhjetëra biznese janë detyruar të pezullojnë aktivitetin. Kjo e bën deklaratën institucionale jo vetëm të pamjaftueshme, por edhe të shkëputur nga kriza reale që po përjetojnë qytetarët.
Në këtë kontekst, protesta nuk përfaqëson një akt politik, por një alarm qytetar për një shërbim jetik që ka dështuar. Refuzimi për të pranuar përgjegjësi dhe për ta trajtuar situatën si emergjencë reale rrezikon ta thellojë edhe më tej mosbesimin e qytetarëve ndaj institucioneve lokale dhe qendrore.
