Ministri i Kulturës Blendi Gonxhe, gjatë mbrojtjes së financimit prej 4.3 milionë eurosh për koncertin e Kanye West, i cilësoi protestuesit si “tufë budallenjsh” dhe “injorantë”, duke përdorur një gjuhë që në vend të argumentit zgjedh ofendimin dhe përçmimin. Ky lloj diskursi, i shfaqur në një komision ligjor, nuk është thjesht një shprehje e papërmbajtur, por një akt që sulmon çdo zë kritik duke e etiketuar atë si të pamend dhe të paaftë për të kuptuar. Duke i cilësuar kundërshtarët si “Don Kishotë injorantë”, ministri nënkupton se protesta është e kotë dhe e gabuar, duke shmangur kështu përgjegjësinë për të shpjeguar pse paratë publike shkuan për një koncert privat në një kohë kur qytetarët vuajnë nga mungesa e ilaçeve dhe varfëria. Kjo gjuhë krijon një distancë abuzive midis pushtetit dhe qytetarit, ku i dyti paraqitet si një pengesë e paarsyeshme, e denjë për tallje, e jo si bartës i një shqetësimi legjitim.
“Një tufë budallenjsh që gjuan me gurë e pllaka nga hyrja e parlamentit nuk diskutohet që populli e ka thënë ‘hapi rrugë budallait’. Ne atë e tufë e quajmë të atij niveli. Po budallenjve cfarë tu bëj unë, do i fyej si.” – ka thënë Blendi Gonxhe në Komisionin e Ekonomisë, Punësimit dhe Financave në Kuvend.
Përdorimi i fjalëve “tufë” dhe “budallenj” nuk është i rastësishëm; ai zbret protestuesit në nivelin e një mase të painformuar dhe të udhëhequr nga emocione irracionale, duke u mohuar çdo mundësi për të pasur të drejtë në argumentimin e tyre. Ky qëndrim bëhet edhe më shqetësues kur ministri, në vend që të tërhiqet, zgjedh të mbrojë fjalët e tij, duke treguar se përçmimi ndaj qytetarëve nuk ishte një rrëshqitje, por një linjë e ndërgjegjshme komunikimi. Ai e paraqet veten si viktimë të një “sabotimi” dhe protestën si të dhunshme dhe bullizuese, duke përdorur një retorikë që kriminalizon çdo formë kundërshtimi për të justifikuar një vendim të dyshimtë financiar. Në thelb, kjo gjuhë është një mekanizëm për të mbyllur debatin dhe për të delegjitimuar kritikën, duke e transferuar fokusin nga përmbajtja e protestës te “cilësia” e protestuesve, një taktikë e njohur për të shmangur llogaridhënien.
Një ministër që përdor një gjuhë të tillë publike tregon më shumë për kulturën e tij politike sesa për protestuesit që fyen. Kur institucionet komunikojnë me përçmim, ato nuk po mbrojnë vetëm një koncert, por po ushqejnë një klimë ku qytetari ndihet i përbuzur dhe i papërfillshëm.
