Mbrëmë, Dielli dhe Hëna u takuan në një nga pamjet më të bukura që na ofron qielli. Për pak çaste, Hëna mbuloi Diellin dhe dita u kthye në një errësirë të veçantë. Ishte një moment që të bënte të ndaloje dhe të mendoje: edhe gjërat që duken shumë larg, ndonjëherë gjejnë një mënyrë për t’u takuar.
Ndoshta kështu ndodh edhe me njerëzit. Dy persona mund të duhen, por të largohen për një keqkuptim, një fjalë të rëndë, krenari apo një mëri të vjetër. Kalojnë ditët dhe secili pret që tjetri të bëjë hapin e parë. Por koha nuk kthehet pas dhe disa mundësi humbasin vetëm sepse askush nuk pati guximin të thoshte: “Më mungon”, “Më fal” ose “Le ta lëmë pas atë që ndodhi”.
Ndoshta eklipsi i mbrëmshëm ishte një kujtesë e bukur për të gjithë ne, mos lejoni që krenaria t’ju mbajë larg njerëzve që doni. Nëse dikush ju mungon, thuajeni. Nëse keni gabuar, kërkoni falje. Sepse jeta është shumë e shkurtër për të mbajtur mëri. Dielli dhe Hëna u takuan pas një distance të madhe… po ti, çfarë po pret ende?
