Portugalia siguroi një kualifikim të vuajtur ndaj Kroacisë, duke përmbysur në pjesën e dytë një sfidë që për shumë minuta dukej se po i rrëshqiste nga duart. Në fushë, edhe një herë, Cristiano Ronaldo tregoi se mosha nuk e ka zbehur shpirtin e tij luftarak, duke heshtur kritikët me një tjetër paraqitje vendimtare.
Por momenti më i fortë nuk erdhi me fishkëllimën e fundit apo me festën e kualifikimit.
Pas ndeshjes, Ronaldo veshi fanellën me numrin 21 të Diogo Jotës. Me sytë e mbushur me lot, ai udhëhoqi shokët e skuadrës drejt tribunës, duke duartrokitur tifozët dhe më pas ngriti dorën drejt qiellit, në një homazh që preku zemrat e miliona njerëzve.
Sot bëhet plot një vit nga tragjedia që i mori jetën Diogo Jotës dhe vëllait të tij, André Silva, në një aksident të rëndë automobilistik. Një lajm që tronditi jo vetëm Portugalinë, por gjithë botën e futbollit, duke lënë pas një boshllëk që nuk mund të mbushet.
Në atë mbrëmje, Portugalia nuk festoi vetëm një kualifikim. Çdo duartrokitje, çdo përqafim dhe çdo lot ishte për Diogon. Ishte një kujtesë se disa shokë nuk largohen kurrë, sepse vazhdojnë të jetojnë në zemrat e atyre që zbresin çdo ditë në fushë.
Fitorja ndaj Kroacisë kishte vlerë sportive, por mbi të gjitha kishte një peshë emocionale. Për Portugalinë, kjo nuk ishte thjesht një fitore. Ishte një premtim se emri i Diogo Jotës nuk do të harrohet kurrë dhe se çdo sukses i kësaj skuadre do të mbajë gjithmonë edhe një copëz të kujtimit të tij.
