Ka histori që nuk lidhen me aksidente, krime apo skandale, por me ndërgjegjen. Histori që tregojnë se ndonjëherë njeriu mund të ndryshojë jo sepse e detyron dikush, por sepse kupton vetë se ka gabuar.
Në redaksinë e JOQ Albania ka mbërritur një rrëfim i pazakontë nga një i ri nga Tirana, i cili prej vitesh mban mbi supe peshën e një veprimi për të cilin thotë se ndihet thellësisht i penduar. Ai nuk kërkon as justifikime dhe as mirëkuptim. Kërkon vetëm që, nëse fati e do, mesazhi i tij të arrijë te një i panjohur, të cilin e lëndoi me një gjest që në atë kohë mund t’i ishte dukur i parëndësishëm, por që sot e konsideron një mungesë të madhe njerëzillëku.
Sipas tij, ngjarja ka ndodhur në shtator të vitit 2019, në zonën e Zogut të Zi në Tiranë. Ishte një mbrëmje me shi të rrëmbyeshëm. Në stacionin e autobusit, ai pa një djalë të ri, të lagur nga shiu, me një çantë shpine të grisur, i ulur i vetëm në stol. Në vend që t’i afrohej për ta pyetur nëse kishte nevojë për ndihmë, zgjodhi ta fotografonte fshehurazi dhe të bënte shaka me miqtë e tij për pamjen e të riut.
Kur djali e kuptoi se po fotografohej, nuk reagoi me zemërim. Nuk debatoi, nuk ngriti zërin. Sipas rrëfimit, ai vetëm u ngrit, e pa drejt në sy me një shikim plot trishtim dhe u largua në heshtje.
Pikërisht ai moment, thotë i riu, i ndryshoi mënyrën se si e shihte jetën.
Ai rrëfen se, kur u kthye në shtëpi dhe pa fotografitë në telefon, kuptoi sa i padrejtë kishte qenë ndaj një njeriu për të cilin nuk dinte absolutisht asgjë. Që prej asaj dite, ai thotë se e ka kërkuar për vite me radhë në rrjetet sociale, pa arritur ta gjejë.
Nuk kërkon falje për të lehtësuar ndërgjegjen apo për të marrë vlerësime nga të tjerët. Thotë se dëshiron vetëm që ai person, nëse rastësisht e lexon këtë histori, ta dijë se ai moment e ka bërë një njeri më të mirë dhe se pendesa e tij është e sinqertë.
Ky është mesazhi që ai ka dërguar në redaksinë tonë:
“Përshëndetje JOQ, po ju shkruaj sepse kam një peshë në shpirt që nuk po më lë të qetë prej vitesh. Po kërkoj një njeri që ndoshta nuk do ta takoj kurrë më, por kisha nevojë ta ndaja këtë histori.
Ishte shtatori i vitit 2019. Po kthehesha nga puna në mbrëmje vonë, po kaloja tek zona e Zogut të Zi në Tiranë. Ishte një shi i rrëmbyeshëm dhe po nxitoja për të kapur autobusin e fundit. Tek stacioni, pashë një djalë të ri, mbase moshatar me mua, që ishte ulur në stol, krejtësisht i lagur, me një çantë shpine të grisur dhe dukej qartë që kishte kaluar një ditë tmerrësisht të vështirë.
Në vend që ta pyesja ‘A je mirë?’, unë u ula në stolin përballë, nxora telefonin dhe nisa të bëja shaka me shokët për pamjen e tij, duke i bërë edhe foto pa u vënë re. Kur ai e kuptoi, nuk më bërtiti, thjesht u ngrit, më pa në sy me një lloj trishtimi që nuk do ta harroj kurrë dhe u largua.
Atë natë, duke parë fotot, kuptova sa i cekët dhe sa mizor kisha qenë. Ai djali nuk kishte bërë asgjë, thjesht ishte aty duke luftuar betejat e tij.
Kam kaluar 7 vite duke e kërkuar në rrjetet sociale, por pa sukses. Nuk po kërkoj ta gjej për të bërë paqe, sepse e di që ai ndoshta as nuk më mban mend. Po shkruaj këtu sepse, nëse ai e lexon, dua thjesht t’i kërkoj falje për atë mungesë njerëzillëku.
Më ka mësuar një leksion që asnjë shkollë nuk ma ka dhënë: që kurrë nuk duhet të gjykosh dikë pa ditur se çfarë po heq.
Nëse dikush e njeh, apo nëse ti që po e lexon e mban mend atë mbrëmje tek Zogu i Zi, thjesht dua ta dish: më vjen shumë turp dhe kam ndryshuar falë atij momenti. Faleminderit.”
Në një kohë kur rrjetet sociale shpesh mbushen me tallje dhe gjykime të nxituara, ky rrëfim është një kujtesë se pas çdo njeriu fshihet një histori që nuk e dimë. Ndoshta falja nuk e ndryshon të kaluarën, por pranimi i gabimit mund të ndryshojë njeriun që do të jemi në të ardhmen.
