Projektligji i depozituar në Kuvend parashikon shkrirjen e 28 bashkive ekzistuese dhe konsolidimin e tyre në vetëm 13 njësi të reja, një lëvizje që nga sipërfaqja duket si thjeshtim administrativ, por që në thelb çon në zhdukjen e plotë të autonomisë lokale për shumë qytete të vogla. Sipas propozimit, Dimali dhe Poliçani bashkohen me Beratin, Klosi me Matin, Cërriku dhe Belshi me Elbasanin, ndërsa Prrenjasi i bashkohet Librazhdit, duke lënë pa zë dhjetëra mijëra banorë që do të detyrohen të udhëtojnë dhjetëra kilometra për çdo shërbim publik. Patosi kalon nën Fierin, Divjaka nën Lushnjën, Libohova nën Gjirokastrën, Memaliaj nën Tepelenën dhe Këlcyra nën Përmet, ndërsa Maliqi i bashkohet Korçës, Selenica Vlorës dhe Fushë-Arrëzi Pukës, duke e bërë të qartë se hartuesit e këtij projekti kanë parë hartën vetëm nga tavolina e tyre, pa marrë parasysh realitetin gjeografik dhe historik të këtyre zonave.
Ky propozim, i nisur nga grupi parlamentar i Partisë Socialiste, vjen pa asnjë konsultim serioz me komunitetet e prekura dhe krijon përshtypjen e një reforme të imponuar nga lart, që synon më shumë kontrollin politik sesa përmirësimin e jetës së qytetarëve. Rikthimi i nivelit “Qytet” si strukturë e re administrative duket më shumë si një masazh terminologjik për të justifikuar prerjen radikale të njësive vendore, por në fakt ky model nuk garanton as afërsi të shërbimeve dhe as përfaqësim real të interesave lokale. Në mungesë të një debati publik gjithëpërfshirës dhe të dhënave konkrete mbi kursimet buxhetore, ky projekt mbetet një eksperiment i rrezikshëm që rrezikon të zbrazë kuptimin e vetëqeverisjes vendore dhe të centralizojë akoma më tepër vendimmarrjen në kryeqytet. Për më tepër, afatet e ngjeshura të miratimit lënë të kuptohet se qeveria nuk është e interesuar për një diskutim të thellë, por vetëm për të kaluar sa më shpejt një ndryshim që i shërben axhendës së saj, duke neglizhuar plotësisht zërin e bashkive që do të zhduken nga harta.
Nëse ky plan kalon, Shqipëria do të ketë një nga strukturat më të centralizuara territoriale në rajon, ndërsa qytetarët e zonave rurale dhe të qyteteve të vogla do të mbeten peng i një reforme që ua heq të drejtën për të vendosur për të ardhmen e tyre. Mbetet për t’u parë nëse Kuvendi do të ketë guximin të refuzojë këtë projekt apo do të vazhdojë të injorojë realitetin shqiptar për hir të një centralizimi të pakontrolluar.
