Quhem Geri, jam 45 vjeç, punoj si shofer që nga mosha 25-vjeçare dhe çdo muaj marr në shtëpi rreth 90.000 lekë (të reja).
Pasi dëgjojnë këtë shifër, disa më thonë:
“E po, nuk mund të ankohesh… ka nga ata që marrin 50 apo 60 mijë lekë.”
Dhe është e vërtetë. E di mirë.
Por pastaj vjen dita kur ulesh në tryezën e kuzhinës, shikon gruan në sy, shikon djalin që rritet e të kërkon qoftë edhe një picë ose një palë atlete të reja… dhe e kupton se ato para, sot në Tiranë, nuk mjaftojnë më.
Nuk po flas për luks.
Nuk po flas për pushime, restorante, rroba firme apo telefona të fundit.
Flas për jetën normale. Atë të një familjeje normale.
Çdo muaj bëj pak a shumë këto llogari:
-
Qiraja e shtëpisë (një 2+1 modest): 65.000 lekë.
-
Dritat, uji, gazi dhe interneti: 12.000 lekë
-
Pazari i ushqimeve: 40.000 lekë
-
Karburanti / Transporti për në punë: 12.000 lekë
-
Mirëmbajtja e makinës / Siguracioni (mesatare): 6.000 lekë
-
Barna, vizita mjekësore, të papritura: 5.000 lekë
-
Shkolla, rrobat dhe nevojat e djalit: 10.000 lekë
-
Taksat e shtëpisë dhe fatura të prapambetura: 4.000 lekë
-
Këste apo ndonjë kredi e vjetër: 12.000 lekë
Totali? Më shumë se 166.000 lekë.
Dhe unë fitoj: 90.000 lekë.
Atëherë nis e pret.
Pret mishin, pret picën, pret kafen e mëngjesit te lokal me shokët, pret dhuratën për gruan, pret daljen e së dielës, pret madje edhe berberin.
Por në një moment e kupton se nuk po pret më shpenzimet.
Po pret vetë jetën.
Ajo që dhemb më shumë nuk është se po heq dorë nga diçka për vete.
Unë edhe e shtyj.
Ajo që dhemb është kur djali të pyet:
“Ba, a shkojmë në kinema këtë javë?”
Dhe ti i përgjigjesh:
“Të shohim javën tjetër.”
Por e di mirë se edhe java tjetër do të jetë njëlloj.
Në mëngjes çohem që pa gdhirë, kap timonin për orë të tëra në mes të trafikut e vapës, kthehem në shtëpi i lodhur e me kurrizin copë.
Nuk kërkoj pasuri.
Nuk kërkoj privilegje.
Kërkoj vetëm diçka që dikur dukej normale: të punosh ndershmërisht e të arrish të jetosh me dinjitet.
Sepse sot duket pothuajse si faj të thuash:
“E kaloj ditën në timon, marr 900 mijë lekë, por prapë nuk ia dal dot.”
E megjithatë jemi shumë.
Shumë fare.
Ka nga ata që turpërohen ta thonë.
Nga ata që buzëqeshin para të tjerëve dhe në mbrëmje kontrollojnë llogarinë bankare me ankth.
Nga ata që paguajnë një faturë e lënë mënjanë një tjetër.
Nga ata që bëjnë pazar me kalkulator në dorë.
Nga ata që e shtyjnë një vizitë mjekësore sepse përparësi kanë të tjerat.
Unë nuk dua t’i vij keq kujt.
Dua vetëm të thërras me zë të lartë atë që shumë e mendojnë në heshtje: Sot në Tiranë, kur vetëm qiraja të merr pothuajse të gjithë rrogën, një familje e ka praktikisht të pamundur të jetojë me një pagë të vetme.
