Gjatë vitit 2025, Instituti i Tony Blair ka përfituar mbi 94 milionë lekë (rreth 100 mijë euro) nga qeveria shqiptare e Edi Ramës, sipas bilanceve tregtare të dorëzuara së fundmi. Kjo degë e zyrës së konsulencës dhe lobimit, e hapur në janar 2024, ofron ekspertizë për dixhitalizimin, rimëkëmbjen pas COVID-19 dhe komunikimet strategjike. Megjithatë, nga të dhënat publike mbetet e paqartë se çfarë shërbimesh konkrete ofron kjo kompani dhe sa do t’u kushtojnë ato taksapaguesve. Kontratat dhe shërbimet e saj vazhdojnë të jenë të mbuluara me mister për opinionin publik.
Edhe pse kryeministri Rama dhe qeveria kanë vlerësuar publikisht rolin dhe ekspertizën e Tony Blair, deri më tani nuk është bërë transparente asnjë kontratë me institutin e tij. Rama e ka konsideruar Blair-in si mik personal, i cili ka ofruar shpesh konsulencë pa pagesë për qeverinë shqiptare. Megjithatë, të dhënat zyrtare në bilancet tregtare dëshmojnë se Instituti i Tony Blair nuk operon falas në Shqipëri. Kjo kontradiktë ngre pikëpyetje të forta mbi pagesat publike dhe përdorimin e parave të taksapaguesve.
Në të njëjtën kohë, “Omnia Strategy”, studioja ligjore e bashkëshortes së Blair-it, Sheri Blair, ka përfituar më shumë se 2 milionë euro nga shteti shqiptar. Këto fonde janë paguar për përfaqësimin e Shqipërisë në Gjykatën e Arbitrazhit Ndërkombëtar, në çështjen e humbur përballë sipërmarrësit italian Francesco Becchetti. Pagesat e konsiderueshme për këtë studio ligjore shtojnë edhe më shumë shqetësimet për transparencën e qeverisë. Në total, lidhjet e ngushta të familjes Blair me qeverinë shqiptare kanë sjellë përfitime të mëdha financiare, pa një llogaridhënie të qartë publike.
Më herët, kryeministri Rama kishte njoftuar publikun se Tony Blair dhe instituti i tij do të përfaqësonin qeverinë shqiptare “pro bono”, pra pa pagesë, në Gjykatën Ndërkombëtare për çështjen e delimitimit të kufirit detar me Greqinë. Ky premtim bie ndesh me të dhënat që tregojnë se instituti ka marrë pagesa të rregullta për shërbimet e tij në Shqipëri. Mungesa e transparencës dhe kontradiktat mes deklaratave publike dhe realitetit financiar minojnë besimin në qeverisje. Situata ngre shqetësime serioze për përdorimin e fondeve publike dhe nevojën për një kontroll më të rreptë të kontratave qeveritare.
